در راه ترجمه
رشته مترجمی زبان انگلیسی
درباره وبلاگ

آدرس ایمیل:

مدیر وبلاگ : ( علی )

ترجمه متون ادبی
محمود علیمحمدی
متن انگلیسی + ترجمۀ درس ششم (خواهران)
به همراه فایل صوتی داستان با کیفیت 128

Dubliners - The Sisters
By James Joyce

THERE was no hope for him this time: it was the third stroke. Night after night I had passed the house (it was vacation time) and studied the lighted square of window: and night after night I had found it lighted in the same way, faintly and evenly. If he was dead, I thought, I would see the reflection of candles on the darkened blind for I knew that two candles must be set at the head of a corpse. He had often said to me: “I am not long for this world,” and I had thought his words idle. Now I knew they were true. Every night as I gazed up at the window I said softly to myself the word paralysis. It had always sounded strangely in my ears, like the word gnomon in the Euclid and the word simony in the Catechism. But now it sounded to me like the name of some maleficent and sinful being. It filled me with fear, and yet I longed to be nearer to it and to look upon its deadly work.

Old Cotter was sitting at the fire, smoking, when I came downstairs to supper. While my aunt was ladling out my stirabout he said, as if returning to some former remark of his:

“No, I wouldn’t say he was exactly . . . but there was something queer . . . there was something uncanny about him. I’ll tell you my opinion. . . . ”

He began to puff at his pipe, no doubt arranging his opinion in his mind. Tiresome old fool! When we knew him first he used to be rather interesting, talking of faints and worms; but I soon grew tired of him and his endless stories about the distillery.

“I have my own theory about it,” he said. “I think it was one of those . . . peculiar cases . . . . But it’s hard to say. . . . ”

He began to puff again at his pipe without giving us his theory. My uncle saw me staring and said to me:

“Well, so your old friend is gone, you’ll be sorry to hear.”

“Who?” said I.

“Father Flynn.”

“Is he dead?”

“Mr. Cotter here has just told us. He was passing by the house.”

I knew that I was under observation so I continued eating as if the news had not interested me. My uncle explained to old Cotter.

“The youngster and he were great friends. The old chap taught him a great deal, mind you; and they say he had a great wish for him.”

“God have mercy on his soul,” said my aunt piously.

Old Cotter looked at me for a while. I felt that his little beady black eyes were examining me but I would not satisfy him by looking up from my plate. He returned to his pipe and finally spat rudely into the grate.

“I wouldn’t like children of mine,” he said, “to have too much to say to a man like that.”

“How do you mean, Mr. Cotter?” asked my aunt.

“What I mean is,” said old Cotter, “it’s bad for children. My idea is: let a young lad run about and play with young lads of his own age and not be . . . Am I right, Jack?”

“That’s my principle, too,” said my uncle. “Let him learn to box his corner. That’s what I’m always saying to that Rosicrucian there: take exercise. Why, when I was a nipper every morning of my life I had a cold bath, winter and summer. And that’s what stands to me now. Education is all very fine and large. . . . Mr. Cotter might take a pick of that leg mutton,” he added to my aunt.

“No, no, not for me,” said old Cotter.

My aunt brought the dish from the safe and put it on the table.

“But why do you think it’s not good for children, Mr. Cotter?” she asked.

“It’s bad for children,” said old Cotter, “because their mind are so impressionable. When children see things like that, you know, it has an effect. . . . ”

I crammed my mouth with stirabout for fear I might give utterance to my anger. Tiresome old red-nosed imbecile!

It was late when I fell asleep. Though I was angry with old Cotter for alluding to me as a child, I puzzled my head to extract meaning from his unfinished sentences. In the dark of my room I imagined that I saw again the heavy grey face of the paralytic. I drew the blankets over my head and tried to think of Christmas. But the grey face still followed me. It murmured, and I understood that it desired to confess something. I felt my soul receding into some pleasant and vicious region; and there again I found it waiting for me. It began to confess to me in a murmuring voice and I wondered why it smiled continually and why the lips were so moist with spittle. But then I remembered that it had died of paralysis and I felt that I too was smiling feebly as if to absolve the simoniac of his sin.

The next morning after breakfast I went down to look at the little house in Great Britain Street. It was an unassuming shop, registered under the vague name of Drapery . The drapery consisted mainly of children’s bootees and umbrellas; and on ordinary days a notice used to hang in the window, saying: Umbrellas Re-covered . No notice was visible now for the shutters were up. A crape bouquet was tied to the doorknocker with ribbon. Two poor women and a telegram boy were reading the card pinned on the crape. I also approached and read:

July 1st, 1895
 The Rev. James Flynn (formerly of S. Catherine’s Church,
 Meath Street), aged sixty-five years.
 R. I. P.

The reading of the card persuaded me that he was dead and I was disturbed to find myself at check. Had he not been dead I would have gone into the little dark room behind the shop to find him sitting in his arm-chair by the fire, nearly smothered in his great-coat. Perhaps my aunt would have given me a packet of High Toast for him and this present would have roused him from his stupefied doze. It was always I who emptied the packet into his black snuff-box for his hands trembled too much to allow him to do this without spilling half the snuff about the floor. Even as he raised his large trembling hand to his nose little clouds of smoke dribbled through his fingers over the front of his coat. It may have been these constant showers of snuff which gave his ancient priestly garments their green faded look for the red handkerchief, blackened, as it always was, with the snuff-stains of a week, with which he tried to brush away the fallen grains, was quite inefficacious.

I wished to go in and look at him but I had not the courage to knock. I walked away slowly along the sunny side of the street, reading all the theatrical advertisements in the shop-windows as I went. I found it strange that neither I nor the day seemed in a mourning mood and I felt even annoyed at discovering in myself a sensation of freedom as if I had been freed from something by his death. I wondered at this for, as my uncle had said the night before, he had taught me a great deal. He had studied in the Irish college in Rome and he had taught me to pronounce Latin properly. He had told me stories about the catacombs and about Napoleon Bonaparte, and he had explained to me the meaning of the different ceremonies of the Mass and of the different vestments worn by the priest. Sometimes he had amused himself by putting difficult questions to me, asking me what one should do in certain circumstances or whether such and such sins were mortal or venial or only imperfections. His questions showed me how complex and mysterious were certain institutions of the Church which I had always regarded as the simplest acts. The duties of the priest towards the Eucharist and towards the secrecy of the confessional seemed so grave to me that I wondered how anybody had ever found in himself the courage to undertake them; and I was not surprised when he told me that the fathers of the Church had written books as thick as the Post Office Directory and as closely printed as the law notices in the newspaper, elucidating all these intricate questions. Often when I thought of this I could make no answer or only a very foolish and halting one upon which he used to smile and nod his head twice or thrice. Sometimes he used to put me through the responses of the Mass which he had made me learn by heart; and, as I pattered, he used to smile pensively and nod his head, now and then pushing huge pinches of snuff up each nostril alternately. When he smiled he used to uncover his big discoloured teeth and let his tongue lie upon his lower lip — a habit which had made me feel uneasy in the beginning of our acquaintance before I knew him well.

As I walked along in the sun I remembered old Cotter’s words and tried to remember what had happened afterwards in the dream. I remembered that I had noticed long velvet curtains and a swinging lamp of antique fashion. I felt that I had been very far away, in some land where the customs were strange — in Persia, I thought. . . . But I could not remember the end of the dream.

In the evening my aunt took me with her to visit the house of mourning. It was after sunset; but the window-panes of the houses that looked to the west reflected the tawny gold of a great bank of clouds. Nannie received us in the hall; and, as it would have been unseemly to have shouted at her, my aunt shook hands with her for all. The old woman pointed upwards interrogatively and, on my aunt’s nodding, proceeded to toil up the narrow staircase before us, her bowed head being scarcely above the level of the banister-rail. At the first landing she stopped and beckoned us forward encouragingly towards the open door of the dead-room. My aunt went in and the old woman, seeing that I hesitated to enter, began to beckon to me again repeatedly with her hand.

I went in on tiptoe. The room through the lace end of the blind was suffused with dusky golden light amid which the candles looked like pale thin flames. He had been coffined. Nannie gave the lead and we three knelt down at the foot of the bed. I pretended to pray but I could not gather my thoughts because the old woman’s mutterings distracted me. I noticed how clumsily her skirt was hooked at the back and how the heels of her cloth boots were trodden down all to one side. The fancy came to me that the old priest was smiling as he lay there in his coffin.

But no. When we rose and went up to the head of the bed I saw that he was not smiling. There he lay, solemn and copious, vested as for the altar, his large hands loosely retaining a chalice. His face was very truculent, grey and massive, with black cavernous nostrils and circled by a scanty white fur. There was a heavy odour in the room — the flowers.

We crossed ourselves and came away. In the little room downstairs we found Eliza seated in his arm-chair in state. I groped my way towards my usual chair in the corner while Nannie went to the sideboard and brought out a decanter of sherry and some wine-glasses. She set these on the table and invited us to take a little glass of wine. Then, at her sister’s bidding, she filled out the sherry into the glasses and passed them to us. She pressed me to take some cream crackers also but I declined because I thought I would make too much noise eating them. She seemed to be somewhat disappointed at my refusal and went over quietly to the sofa where she sat down behind her sister. No one spoke: we all gazed at the empty fireplace.

My aunt waited until Eliza sighed and then said:

“Ah, well, he’s gone to a better world.”

Eliza sighed again and bowed her head in assent. My aunt fingered the stem of her wine-glass before sipping a little.

“Did he . . . peacefully?” she asked.

“Oh, quite peacefully, ma’am,” said Eliza. “You couldn’t tell when the breath went out of him. He had a beautiful death, God be praised.”

“And everything . . .?”

“Father O’Rourke was in with him a Tuesday and anointed him and prepared him and all.”

“He knew then?”

“He was quite resigned.”

“He looks quite resigned,” said my aunt.

“That’s what the woman we had in to wash him said. She said he just looked as if he was asleep, he looked that peaceful and resigned. No one would think he’d make such a beautiful corpse.”

“Yes, indeed,” said my aunt.

She sipped a little more from her glass and said:

“Well, Miss Flynn, at any rate it must be a great comfort for you to know that you did all you could for him. You were both very kind to him, I must say.”

Eliza smoothed her dress over her knees.

“Ah, poor James!” she said. “God knows we done all we could, as poor as we are — we wouldn’t see him want anything while he was in it.”

Nannie had leaned her head against the sofa-pillow and seemed about to fall asleep.

“There’s poor Nannie,” said Eliza, looking at her, “she’s wore out. All the work we had, she and me, getting in the woman to wash him and then laying him out and then the coffin and then arranging about the Mass in the chapel. Only for Father O’Rourke I don’t know what we’d done at all. It was him brought us all them flowers and them two candlesticks out of the chapel and wrote out the notice for the Freeman’s General and took charge of all the papers for the cemetery and poor James’s insurance.”

“Wasn’t that good of him?” said my aunt

Eliza closed her eyes and shook her head slowly.

“Ah, there’s no friends like the old friends,” she said, “when all is said and done, no friends that a body can trust.”

“Indeed, that’s true,” said my aunt. “And I’m sure now that he’s gone to his eternal reward he won’t forget you and all your kindness to him.”

“Ah, poor James!” said Eliza. “He was no great trouble to us. You wouldn’t hear him in the house any more than now. Still, I know he’s gone and all to that. . . . ”

“It’s when it’s all over that you’ll miss him,” said my aunt.

“I know that,” said Eliza. “I won’t be bringing him in his cup of beef-tea any me, nor you, ma’am, sending him his snuff. Ah, poor James!”

She stopped, as if she were communing with the past and then said shrewdly:

“Mind you, I noticed there was something queer coming over him latterly. Whenever I’d bring in his soup to him there I’d find him with his breviary fallen to the floor, lying back in the chair and his mouth open.”

She laid a finger against her nose and frowned: then she continued:

“But still and all he kept on saying that before the summer was over he’d go out for a drive one fine day just to see the old house again where we were all born down in Irishtown and take me and Nannie with him. If we could only get one of them new-fangled carriages that makes no noise that Father O’Rourke told him about, them with the rheumatic wheels, for the day cheap — he said, at Johnny Rush’s over the way there and drive out the three of us together of a Sunday evening. He had his mind set on that. . . . Poor James!”

“The Lord have mercy on his soul!” said my aunt.

Eliza took out her handkerchief and wiped her eyes with it. Then she put it back again in her pocket and gazed into the empty grate for some time without speaking.

“He was too scrupulous always,” she said. “The duties of the priesthood was too much for him. And then his life was, you might say, crossed.”

“Yes,” said my aunt. “He was a disappointed man. You could see that.”

A silence took possession of the little room and, under cover of it, I approached the table and tasted my sherry and then returned quietly to my chair in the comer. Eliza seemed to have fallen into a deep revery. We waited respectfully for her to break the silence: and after a long pause she said slowly:

“It was that chalice he broke. . . . That was the beginning of it. Of course, they say it was all right, that it contained nothing, I mean. But still. . . . They say it was the boy’s fault. But poor James was so nervous, God be merciful to him!”

“And was that it?” said my aunt. “I heard something. . . . ”

Eliza nodded.

“That affected his mind,” she said. “After that he began to mope by himself, talking to no one and wandering about by himself. So one night he was wanted for to go on a call and they couldn’t find him anywhere. They looked high up and low down; and still they couldn’t see a sight of him anywhere. So then the clerk suggested to try the chapel. So then they got the keys and opened the chapel and the clerk and Father O’Rourke and another priest that was there brought in a light for to look for him. . . . And what do you think but there he was, sitting up by himself in the dark in his confession-box, wide-awake and laughing-like softly to himself?”

She stopped suddenly as if to listen. I too listened; but there was no sound in the house: and I knew that the old priest was lying still in his coffin as we had seen him, solemn and truculent in death, an idle chalice on his breast.

Eliza resumed:

“Wide-awake and laughing-like to himself. . . . So then, of course, when they saw that, that made them think that there was something gone wrong with him. . . . ”




درس ششم: خواهران
جیمز جویس

این بار دیگر امیدی به او نبود: سکته ی مغزی سومش بود. شبهای پیاپی از کنار آن خانه گذشته بودم (زمان تعطیلی مدرسه) و مربع روشن پنجره را بررسی کرده بودم: و شبهای پیاپی، به همانگونه که بود- خیلی کم نور اما یکنواخت- روشن دیده بودمش. می اندیشیدم که اگر مرده بود، بازتاب شمع ها را روی پردة تاریک میدیدم، چون میدانستم که باید دو شمع بالای سرِ جسد بگذارند. بارها به من گفته بود: "دیگر چیزی از عمرم باقی نمانده"، و من حرفش را مهمل پنداشته بودم.

 حالا می فهمیدم که درست میگفت. هر شب وقتی سر بر می داشتم و به پنجره خیره میشدم، آرام با خود میگفتم افلیج. همواره طنین عجیبی در گوش هایم داشت، مثل کلمه "نومون" در هندسه اقلیدسی و کلمه "شمعون" در شرعیات. اما حالا به نظرم مانند اسم موجودی بدکار و گناهکار می آمد. مرا از ترس می انباشت، با این همه دلم میخواست به آن نزدیکتر شوم و اثر کشنده اش را ببینم. برای شام که پایین رفتم بابا کاتر کنار آتش نشسته بود و چپق می کشید.

وقتی زن عمویم داشت شوربای مرا با ملاقه می کشید، کاتر مثل اینکه بخواهد به حرفهای قبلی اش اشاره کند، گفت:
- نه، نمیگویم که او کاملاً ... اما حالت عجیب ... حالتی غیر عادی داشت. نظر خودم را برایت میگویم ...
شروع کرد به پک زدن چپقش، و بی شک، نظرش را در ذهن خود منظم می کرد. پیر خرفت مزاحم! اوایل آشنایی مان آدم جالبی بود، از عرقیات و لوله های مارپیچ تقطیر حرف میزد؛ اما خیلی زود از او و قصه های بی سرو تهش دربارة دستگاه تقطیر خسته شدم.
گفت:"نظریه مخصوصی دربارهاش دارم. خیال میکنم این یکی از آن ... موارد بخصوصی بود ... اما مشکل می شود گفت ..."
باز شروع کرد به پک زدن چپقش بی آن که نظریه اش را به ما بگوید.
عمویم دید که خیره شدهام و به من گفت:
- راستی رفیق شفیقت مرحوم شده. خبرش ناراحتت میکند.
گفتم: "کی؟"
- پدر فلین.
- مرده؟
- آقای کاتر همین حالا به ما گفت. از کنار خانه رد میشده.
می دانستم که مرا زیر نظر دارند، برای همین به خوردن ادامه دادم تا وانمود کنم که خبری که شنیده بودم توجهم را جلب نکرده. عمویم برای بابا کاتر توضیح داد:
- این جوانک و او خیلی با هم دوست بودند. البته، پیرمرد خیلی چیزها یادش داد؛ و میگویند که آرزوهای زیادی برایش داشت.
زن عمویم از روی اخلاصگفت: "خدا رحمتش کند."
بابا کاتر لحظه ای به من نگریست. احساس میکردم که با چشمهای ریز سیاه شبق رنگش دارد مرا ورانداز میکند، اما من سرم را از بشقاب برنداشتم تا منظورش برآورده نشود. بابا کاتر باز با چپقش مشغول شد و با وقاحت در میان بخاری دیواری تف انداخت و گفت:
- اگر من بودم نمی گذاشتم بچه هایم با همچو آدمی دمخور شوند.
زن عمویم پرسید: "منظورتان چیست، آقای کاتر؟"
بابا کاتر گفت: "منظورم این است که برای بچه ها خوب نیست. نظر من این است که: بگذارید بچه ها با همسالان خودشان بازی کنند تا این طور ... درست نمیگویم، جک؟"
عمویم گفت: "نظر من هم همین است. بگذارید بچه ها بروند بیرون و در امور دنیا شرکت بجویند. این حرفی است که من همیشه به این جناب رویایی میزنم:
ورزش کن. من هم که جوان بودم هر روز صبح، در زمستان و تابستان، تنم را با آب سرد می شستم، و همین است که مرا سالم نگه داشته. البته تحصیل چیز عالی و خوبی است ..." و خطاب به زنش افزود: "شاید آقای کاتر بخواهد قدری از آن ران بره بخورد."
بابا کاتر گفت: "نه، نه، نمیخورم."
زن عمویم ظرف را از گنجه در آورد و روی میز گذاشت و پرسید:
-آقای کاتر آخر چرا خیال میکنید برای بچه ها خوب نباشد؟
بابا کاتر گفت: "برای بچه ها خوب نیست چون ذهنشان خیلی نقش پذیر است. وقتی بچه ها همچو چیزی را ببینند، میدانید، در آنها اثر ..."
از ترس این که مبادا صدایم از خشم درآید دهانم را از شوربا پر کردم. احمق پیر مزخرف دلقک!
دیر وقت بود که خوابم برد. با وجودی که از بابا کاتر، به این جهت که مرا بچه میدانست، دلخور بودم، به مغزم فشار می آوردم تا از میان جمله های ناتمام او معنایی بیرون بکشم. در تاریکی اتاقم تصور کردم که باز صورت کبود کریه مرد افلیج را میبینم. پتوها را روی سرم کشیدم و سعی کردم به کریسمس فکر کنم. اما صورت کبود باز هم به دنبالم می آمد. پچ پچ میکرد و من فهمیدم که میخواهد چیزی را اعتراف کند. احساس کردم که روحم به جایی خوش و شوم می رود، و آنجا هم باز صورت کبود را دیدم که انتظارم را میکشید. با صدایی نجواآمیز به اعتراف آمد و من نمی دانستم چرا مدام لبخند میزند و چرا لبانش آن همه با آب دهان خیس است. اما بعد به یاد آوردم که او از فلج مرده است و احساس کردم که من هم با حالتی نزار دارم لبخند میزنم، انگار بخواهم دعایش کنم تا گناه شمع ونیاش آمرزیده شود.
صبح روز بعد، پس از ناشتایی، رفتم پایین تا آن خانه کوچک را در کوچه "بریتانیای کبیر" ببینم. دکان ساده بی تکلفی بود که نام مبهم پارچه فروشی را بر آن نهاده بودند. کالای دکان بیشتر چکمه بچگانه بود و چتر، و در روزهای عادی اعلانی به شیشه دکان چسبیده بود که روی آن نوشته بود: رویه چتر عوض می شود. حالا دیگر هیچ اعلانی دیده نمی شد چون کرکره ها بسته بود. دسته گلی از اطلس سیاه را به دسته ی در بسته بودند. دو زن فقیر و پسرك تلگرام رسان داشتند کارتی را که به گل سنجاق شده بود می خواندند. من هم نزدیک رفتم و خواندم:
اول ژوییه 1895 جناب قدسی مرتبت جیمز فلین(کشیش اسبق کلیسای سنت کاترین، خیابان میث) در شصت و پنج سالگی به رحمت ایزدی پیوست.
خواندن کارت متقاعدم کرد که او مرده است و من از این که جلوی خودم را گرفته بودم، ناراحت شدم. اگر نمرده بود به اتاق کوچک تاریک پشت دکان می رفتم و او را می دیدم که در صندلی دسته دارش کنار آتش نشسته، و چیزی نمانده زیر پالتویش خفه شود. شاید زن عمویم بسته ای انفیه ماركِ هایتُست داده بود که برایش ببرم، و این هدیه او را از چرت خمارآلودش می پراند. همیشه این من بودم که بسته را در انفیه دان سیاهش خالی میکردم، چون دستهایش آنقد لرزش داشت که نمیتوانست این کار را بکند و نیمی از انفیه را به زمین می ریخت. حتی وقتی دست بزرگ لرزانش را به طرف بینی اش می برد از گرد انفیه از لای انگشتان او روی قسمت جلوی پالتویش می ریخت. شاید همین ریزش مدام انفیه بود که آن نمای سبز محو را به لباس کهنه کشیشی اش داده بود، زیرا از دستمال سرخ، که همیشه ی خدا از لکه های یک هفته ماندة انفیه سیاه بود و سعی میکرد ذره های فروریخته را با آن پاك کند، کاری ساخته نبود.
دلم میخواست به اتاق بروم و به او نگاه کنم، اما جرأت در زدن نداشتم. آهسته در سمت آفتابی خیابان راه افتادم، و همچنان که می رفتم، تمام اعلان های نمایشی را در پشت شیشه دکان ها میخواندم. به نظرم ،عجیب می آمد که نه من حالت عزاداری داشتم و نه روز، و من حتی از کشف احساس آزادی در خودم ناراحت شدم تو گویی با مرگ او از چیزی آزاد شده بودم. از این حال در حیرت بودم، زیرا، همانطور که عمویم شب پیش گفته بود، او خیلی چیزها به من یاد داده بود. او در کالج ایرلندی رم تحصیل کرده بود و به من یاد داده بود کلمات لاتینی را درست تلفظ کنم.

 از دخمه ها و ناپلئون بناپارت داستانها برایم گفته بود، و معنی مراسم مختلف عشاء ربانی و لباسهای مختلفی را که کشیش ها می پوشند برایم توضیح داده بود. گاهی با پرسیدن سئوالهای دشواری از من از قبیل این که در چنین وچنان شرایطی آدم باید چه بکند، یا این که آیا چنین و چنان گناه کبیره است و یا صغیره یا اصلاً گناه نیست خود را سرگرم میکرد. سئوالهای او به من نشان میداد پاره ای از اصول کلیسا، که همیشه به نظرم به صورت فرامین بسیار ساده می آمد، چقدر پیچیده است. تکالیف کشیش نسبت
به مراسم عشاء ربانی و محرمانه بودن اعتراف چنان به نظرم مهم می آمد که نمی دانستم چگونه کسی زهرة تحمل آنها را در خود یافته است؛ و وقتی به من گفت که آباء کلیسا کتاب هایی به ضخامت دفتر تلفن و با حروف ریز اعلان های حقوقی روزنامه ها در شرح و تفسیر این سئوالهای پیچیده نوشته اند تعجبی نکردم. وقتی روی موضوع تأمل میکردم اغلب نمی توانستم جوابی بدهم یا جوابی مهمل و بی ربط میدادم و آن وقت او لبخند می زد و دو سه بار سرش را تکان میداد. گاهی دربارة مراسم عشاء ربانی که خودش واداشته بود آنها را از بر کنم سئوالهایی از من میکرد؛ و همین که به ورور کردن می افتادم،
متفکرانه لبخند میزد و سرش را تکان میداد، و گاه و بیگاه مقدار زیادی انفیه در هر یک از سوراخهای بینی اش میچپاند. لبخند که میزد دندان های درشتِ رنگ و رو رفته اش را نمایان میکرد و زبانش را روی لب پایینی اش قرار میداد- عادتی که در ابتدای آشنایی مان، پیش از آن که او را خوب بشناسم، ناراحتم میکرد.
همچنان که در آفتاب راه میرفتم به یاد حرفهای بابا کاتر افتادم، و سعی کردم آن چه را که بعداً در خواب اتفاق افتاده بود، به یاد بیاورم. یادم آمد که پرده های مخمل بلند و چلچراغ آویخته عتیقه ای دیده بودم. احساس میکردم به جای بسیار دوری رفته ام، به سرزمینی که رسم عجیب و غریبی دارد- به نظرم، ایران ... اما انتهای رویا به یادم نیامد.
هنگام مغرب، زن عمویم مرا با خود به خانه ی عزا برد. از غروب آفتاب گذشته بود، اما شیشه های پنجرة خانه های مشرف به غرب، تابش زرگون توده های ابر را منعکس می کرد. نانی در سرسرا به استقبال ما آمد، و چون به فریاد حرفزدن کار ناشایسته ای بود، زن عمویم از طرف همه با او دست داد. پیرزن پرسش آمیز به بالا اشاره کرد و، چون زن عمویم به تایید سر تکان داد، جلو افتاد و به زحمت از پله ها بالا رفت، و سر خمیده اش اندکی از سطح نردة کنار پله ها بالاتر بود. در پاگرد طبقه اول، پیرزن ایستاد و با اشاره ای تشویق آمیز به طرف درِ بازِ اتاق مرده راهنمایی مان کرد. زن عمویم وارد اتاق شد، و پیرزن که دید مردد مانده ام دوباره با اشارة پیاپیِ دستش از من خواست وارد شوم.
پاورچین وارد شدم. اتاق از میان تور پرده ها با نور طلایی رنگ تیرهای، که در میان آن شمع ها به شعله های لاغر رنگ پریده شباهت داشت، روشن شده بود. او را توی تابوت گذاشته بودند. نانی پیشقدم شد، و ما هر سه پای تخت زانو زدیم. به خواندن دعا تظاهر کردم اما نمیتوانستم افکارم را جمع کنم چون پچ پچ پیرزن حواسم را پرت می کرد. متوجه شدم که دامنش چقدر ناشیانه در پشتش جمع شده است و پاشنه پوتین پارچه ایش پاك یک وری شده است. به خیالم رسید که کشیش پیر، همچنان که در تابوتش دراز کشیده است، لبخند میزند.
اما نه، وقتی برخاستیم و به بالای سرش رفتیم دیدم که لبخند نمی زند. توی تابوت، موقر و با هیبت، با لباس مخصوص وعظ، دراز به دراز افتاده بود و دستهای بزرگش جام شراب مقدس را شل و ول نگهداشته بود.
صورتش سبع، کبود و پر بود، با منخرین سیاه گشاد، و دور آن را موی سفید تنُکُی گرفته بود. بوی تندی اتاق را انباشته بود- بوی گلها.
به خود صلیب کشیدیم و درآمدیم. در اتاق کوچک طبقه پایین الیزا را دیدیم که در صندلی دسته دار پدر مقدس نشسته است. من راهم را گرفتم و به طرف صندلی همیشگی ام در گوشه اتاق رفتم، [و نانی به طرف گنجه رفت و تُنگی شراب شیرین و چند گیلاس شرابخوری درآورد. آنها را روی میز گذاشت و از ما خواست که گیلاس کوچکی شراب بنوشیم. سپس به دستور خواهرش، گیلاسها را پر کرد و به دست ما داد. به من اصرار کرد قدری بیسکویت کِرِمدار هم بخورم، اما من رد کردم زیرا فکر کردم اگر بخورم سر و صدای زیادی راه می اندازم. گویا از این کار من تا حدودی سرخورده شده و آرام به طرف نیمکت رفت و پشت سر خواهرش نشست.]
از هیچ کس صدایی در نمی آمد: همه به بخاری خالی خیره شده بودیم.
زن عمویم صبر کرد تا الیزا آهش را بکشد و آن وقت گفت:
- خب، دیگر، او به دنیای بهتری رفته.
الیزا باز آه کشید و سرش را به تایید فرود آور. زن عمویم، [پیش از خوردن جرعه ای از شراب، پایه گیلاسش را دستمالی کرد.]
زن عمویم پرسید: "ببینم... آرام؟"
الیزا گفت: "بله خانم، آرامِ آرام. نفهمیدیم چه وقت نفس آخر را کشید. الحمدلله مرگش زیبا بود."
- و همه چیز...؟
- پدر اورورك روز سه شنبه ای پیشش بود، روغن مقدس به او مالید و آماده اش کرد.
- پس میدانست؟
- راضی به رضای خدا بود.
زن عمویم گفت: "از صورتش پیداست."
- زن غسال هم همین را میگفت. آنقدر آرام و راضی به نظر می آمد که آن زن میگفت انگار خوابیده است. هیچ کس خیال نمیکرد نعشش اینقدر قشنگ بشود.
زن عمویم گفت: "همینطور است."
[جرعه ی دیگری از شراب خود را سر کشید و گفت:]
"خب، میس فلین، به هر حال همینکه میدانید هر کاری از دستتان بر می آمده برایش کردهاید، مسلماً مایه آرامش خاطر شماست. باید بگویم که شما هر دو در حق او مهربانی زیادی کردید."
الیزا پیراهنش را روی زانویش صاف کرد و گفت:
- آه، بیچاره جیمز! خدا میداند که با وجود فقر از هیچ چیز کوتاهی نکردیم- نمی توانستیم ببینیم در آن حال به چیزی احتیاج داشته باشد.
نانی سرش را به بالش روی نیمکت تکیه داده بود و به نظر میرسید دارد به خواب میرود. الیزا نگاهی به نانی کرد و گفت:
- این هم از نانی بیچاره. از پا درآمده، هم او و هم من، با کارهای زیادی که داشتیم، مثل آوردن آن زن برای شستنش، خواباندنش در تابوت و بعد هم ترتیب مراسم عشاء ربانی در نمازخانه. اگر پدر اورورك نبود، نمیدانم از دست ما چه ساخته بود. او بود که همه این گلها و این دو شمعدان را از نمازخانه آورد و اعلان را برای روزنامه فریمن نوشت و تهیه اسناد مربوط به گورستان و بیمه جیمز بیچاره را هم به عهده گرفت.
زن عمویم گفت: "راستی که خیلی لطف کرده."
الیزا چشمانش را بست و سرش را آرام تکان داد و گفت:
- دوست هم دوستان قدیم. بعد از همه حرفها و همه کارها کسی نیست که به او اعتماد کنیم.
زن عمویم گفت: "البته که همین طور است. و من یقین دارم حالا که او به بهشت ابدی رفته، شما و مهربانی تان را فراموش نمیکند."
الیزا گفت: "بیچاره جیمز! زحمت زیادی برای ما نداشت. زنده هم که بود بیش از حالا صدایش در نمی آمد. با وجود این میدانم که دیگر رفته و همه چیز ..."
زن عمویم گفت: "همه چیز که تمام بشود تازه متوجه ی از دست دادنش می شوید."
الیزا گفت: "میدانم. دیگر نه من فنجان چای برایش می برم، و نه شما خانم انفیه برایش می فرستید. بیچاره جیمز!"
الیزا درنگ کرد، انگار که با گذشته ارتباط برقرار کرده باشد، و بعد هوشمندانه گفت:
- اما بگویم، اخیراً متوجه شده بودم که حال عجیبی به او دست میداد. هر وقت سوپش را برایش می بردم میدیدم کتاب دعایش روی زمین افتاده و خودش با دهان باز به صندلی تکیه داده.
انگشتش را روی بینی اش گذاشت و اخم کرد، و بعد ادامه داد:
- با وجود این، مرتب می گفت که پیش از تمام شدن تابستان، یک روز که هوا خوب باشد، سوار می شود و می رود تا یک بار دیگر آن خانه قدیمی را در آیرش تاون که ما همه در آن به دنیا آمده بودیم، ببیند، و من و نانی را هم با خودش میبرد. میگفت: اگر بتوانیم یکی از آن درشکه های نوظهور را که هیچ صدایی نمیکند، و پدر اورورك به او گفته بود- همان درشکه هایی که چرخ روماتیک دارند- به قیمت ارزانی از درشکه خانه جانی راش میگیریم و بعد از ظهر روز یکشنبه ای هر سه با هم می رویم به آنجا. همه حواسش متوجه آنجا بود ... بیچاره جیمز!
زن عمویم گفت: "خدا رحمتش کند."
الیزا دستمالش را درآورد و چشمش را پاك کرد، بعد دستمال را دوباره در جیبش گذاشت و، بی آنکه چیزی بگوید، مدتی به بخاری خالی خیره شد.
گفت: "خیلی وسواسی بود. وظایف کشیشی برایش سنگین بود. و آن وقت، میشود گفت، زندگیش به سختی می گذشت."
زن عمویم گفت: "بله، نگرانی از وجناتش پیدا بود."
سکوتی بر اتاق کوچک مستولی شد، [و در پناه آن، من به میز نزدیک شدم و اندکی از شرابم را چشیدم و بعد آرام به طرف صندلی ام در گوشه ی اتاق بازگشتم.] الیزا انگار در رویایی عمیق فرو رفته بود. با احترام منتظر بودیم که خودش سکوت را بشکند و او، پس از درنگی ممتد، به آرامی گفت:
- آن جام را که شکست ... اول بدبختی اش بود. البته، می گویند عیبی نداشت، می گویند که جام خالی بود. با وجود این ... می گویند تقصیر پسرك دستیارش بود. اما جیمز بیچاره آنقدر عصبی بود که نگو. [آن وقت هم زندگی اش، میشود گفت، در محرومیت گذشت.]
زن عمویم گفت: "و راستی همین بود؟ من شنیده بودم که ..."
الیزا با تکان دادن سر تایید کرد وگفت:
"همان بر مغزش اثر گذاشت. بعد از آن دیگر در خودش فرو می رفت، با هیچ کس صحبت نمی کرد و به تنهایی پرسه می زد تا یک شب که می خواستند او به جایی سر بزند و در هیچ جا پیدایش نکردند. همه جا را گشتند، و باز هم اثری از او ندیدند. بعد کشیشی پیشنهاد کرد به نمازخانه هم سری بزنند. کلیدها را بردند و درِ نمازخانه را باز کردند و آن کشیش و پدر اورورك و یک کشیش دیگر که آنجا بود چراغی آوردند تا دنبال او بگردند... آن وقت خیال می کنید چه دیدند جز او که تنها درتاریکی اتاقک اعتراف نشسته بود، بیدارِ بیدار بود، و آرام به خودش می خندید."
الیزا ناگهان خاموش شد، انگار بخواهد به صدایی گوش بدهد. من هم گوش دادم؛ اما صدایی در خانه نبود، و من می دانستم که کشیش پیر، همان طور که دیده بودیمش، آرام و با قیافه ای موقر و سخت، و جامی خالی که روی سینه اش افتاده بود، در تابوت خوابیده است. الیزا ادامه داد: "بیدارِ بیدار و در حالی که انگار آرامِ آرام به خود می خندیده ... حتماً برای همین بود که وقتی او را دیدند به این فکر افتادند که جایی از کار او میلنگد."

[از دوبلینیها]

دانلود فایل صوتی داستان "خواهران" با کیفیت 128
وبلاگ در راه ترجمه

نوع مطلب : ترجمه متون ادبی، 
برچسب ها : ترجمه درس 6 ترجمه متون ادبی، ترجمه درس ششم ترجمه متون ادبی، دانلود راهنمای ترجمه متون ادبی رشته مترجمی زبان انگلیسی، ترجمه متون ادبی مترجمی ترجمه دروس ترجمه نشده کتاب، ترجمه قسمت های ترجمه نشده ترجمه متون ادبی مترجمی، ترجمه متون ادبی،
لینک های مرتبط :

آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
بالای صفحه