تبلیغات
در راه ترجمه - ترجمه متون ادبی - ترجمه درس پنجم
 
در راه ترجمه
رشته مترجمی زبان انگلیسی
درباره وبلاگ


آدرس ایمیل:
alijafarnodeh71@gmail.com

مدیر وبلاگ : ( علی )
نویسندگان

ترجمه متون ادبی
محمود علیمحمدی
متن انگلیسی + ترجمۀ درس پنجم (برفهای کلیمانجارو)


The Snows of Kilimanjaro
By Ernest Miller Hemingway

THE MARVELLOUS THING IS THAT IT’S painless," he said. "That's how you know when it starts."

"Is it really?"

"Absolutely. I'm awfully sorry about the odor though. That must bother you."

"Don't! Please don't."

"Look at them," he said. "Now is it sight or is it scent that brings them like that?"

The cot the man lay on was in the wide shade of a mimosa tree and as he looked out past the shade onto the glare of the plain there were three of the big birds squatted obscenely, while in the sky a dozen more sailed, making quick-moving shadows as they passed.

"They've been there since the day the truck broke down," he said. "Today's the first time any have lit on the ground. I watched the way they sailed very carefully at first in case I ever wanted to use them in a story. That's funny now.""I wish you wouldn't," she said.

"I'm only talking," he said. "It's much easier if I talk. But I don't want to bother you."

"You know it doesn't bother me," she said. "It's that I've gotten so very nervous not being able to do anything. I think we might make it as easy as we can until the plane comes."

"Or until the plane doesn't come."

"Please tell me what I can do. There must be something I can do.

"You can take the leg off and that might stop it, though I doubt it. Or you can shoot me. You're a good shot now. I taught you to shoot, didn't I?"

"Please don't talk that way. Couldn't I read to you?"

"Read what?"

"Anything in the book that we haven't read."

"I can't listen to it," he said." Talking is the easiest. We quarrel and that makes the time pass."

"I don't quarrel. I never want to quarrel. Let's not quarrel any more. No matter how nervous we get. Maybe they will be back with another truck today. Maybe the plane will come."

"I don't want to move," the man said. "There is no sense in moving now except to make it easier for you."

"That's cowardly."

"Can't you let a man die as comfortably as he can without calling him names? What's the use of clanging me?"

"You're not going to die."

"Don't be silly. I'm dying now. Ask those bastards." He looked over to where the huge, filthy birds sat, their naked heads sunk in the hunched feathers. A fourth planed down, to run quick-legged and then waddle slowly toward the others.

"They are around every camp. You never notice them. You can't die if you don't give up."

"Where did you read that? You're such a bloody fool."

"You might think about some one else."

"For Christ's sake," he said, "that's been my trade."

He lay then and was quiet for a while and looked across the heat shimmer of the plain to the edge of the bush. There were a few Tommies that showed minute and white against the yellow and, far off, he saw a herd of zebra, white against the green of the bush. This was a pleasant camp under big trees against a hill, with good water, and close by, a nearly dry water hole where sand grouse flighted in the mornings.

"Wouldn't you like me to read?" she asked. She was sitting on a canvas chair beside his cot. "There's a breeze coming up.

"No thanks."

"Maybe the truck will come."

"I don't give a damn about the truck."

"I do."

"You give a damn about so many things that I don't."

"Not so many, Harry."

"What about a drink?"

"It's supposed to be bad for you. It said in Black's to avoid all alcohol.

You shouldn't drink."

"Molo!" he shouted.

"Yes Bwana."

"Bring whiskey-soda."

"Yes Bwana."

"You shouldn't," she said. "That's what I mean by giving up. It says it's

bad for you. I know it's bad for you."

"No," he said. "It's good for me."

So now it was all over, he thought. So now he would never have a chance

to finish it. So this was the way it ended, in a bickering over a drink. Since

the gangrene started in his right leg he had no pain and with the pain the

horror had gone and all he felt now was a great tiredness and anger that this was the end of it. For this, that now was coming, he had very little curiosity.

For years it had obsessed him; but now it meant nothing in itself. It was

strange how easy being tired enough made it.

Now he would never write the things that he had saved to write until he knew enough to write them well. Well, he would not have to fail at trying to write them either. Maybe you could never write them, and that was why you put them off and delayed the starting. Well he would never know, now.

"I wish we'd never come," the woman said. She was looking at him holding the glass and biting her lip. "You never would have gotten anything like this in Paris. You always said you loved Paris. We could have stayed in Paris or gone anywhere. I'd have gone anywhere. I said I'd go anywhere you wanted. If you wanted to shoot we could have gone shooting in Hungary and been comfortable."

"Your bloody money," he said.

"That's not fair," she said. "It was always yours as much as mine. I left everything and I went wherever you wanted to go and I've done what you wanted to do But I wish we'd never come here."

"You said you loved it."

"I did when you were all right. But now I hate it. I don't see why that had to happen to your leg. What have we done to have that happen to us?"

"I suppose what I did was to forget to put iodine on it when I first scratched it. Then I didn't pay any attention to it because I never infect. Then, later, when it got bad, it was probably using that weak carbolic solution when the other antiseptics ran out that paralyzed the minute blood vessels and started the gangrene." He looked at her, "What else'"

"I don't mean that."

"If we would have hired a good mechanic instead of a half-baked Kikuyu driver, he would have checked the oil and never burned out that bearing in the truck."

"I don't mean that."

"If you hadn't left your own people, your goddamned Old Westbury Saratoga, Palm Beach people to take me on " *'Why, I loved you. That's not fair. I love you now. I'll always love you Don't you love me?"

"No," said the man. "I don't think so. I never have."

"Harry, what are you saying? You're out of your head."

"No. I haven't any head to go out of."

"Don't drink that," she said. "Darling, please don't drink that. We have to do everything we can."

"You do it," he said. "I'm tired."

Now in his mind he saw a railway station at Karagatch and he was standing with his pack and that was the headlight of the Simplon-Offent cutting the dark now and he was leaving Thrace then after the retreat. That was one of the things he had saved to write, with, in the morning at breakfast, looking out the window and seeing snow on the mountains in Bulgaffa and Nansen's Secretary asking the old man if it were snow and the old man looking at it and saying, No, that's not snow. It's too early for snow. And the Secretary repeating to the other girls, No, you see. It's not snow and them all saying, It's not snow we were mistaken. But it was the snow all right and he sent them on into it when he evolved exchange of populations. And it was snow they tramped along in until they died that winter.

It was snow too that fell all Christmas week that year up in the Gauertal, that year they lived in the woodcutter's house with the big square porcelain stove that filled half the room, and they slept on mattresses filled with beech leaves, the time the deserter came with his feet bloody in the snow. He said the police were right behind him and they gave him woolen socks and held the gendarmes talking until the tracks had drifted over.

In Schrunz, on Christmas day, the snow was so bright it hurt your eyes when you looked out from the Weinstube and saw every one coming home from church. That was where they walked up the sleigh-smoothed urine-yellowed road along the river with the steep pine hills, skis heavy on the shoulder, and where they ran down the glacier above the Madlenerhaus, the snow as smooth to see as cake frosting and as light as powder and he remembered the noiseless rush the speed made as you dropped down like a bird.

They were snow-bound a week in the Madlenerhaus that time in the blizzard playing cards in the smoke by the lantern light and the stakes were higher all the time as Herr Lent lost more. Finally he lost it all. Everything, the Skischule money and all the season's profit and then his capital. He could see him with his long nose, picking up the cards and then opening, "Sans Voir." There was always gambling then. When there was no snow you gambled and when there was too much you gambled. He thought of all the time in his life he had spent gambling.

But he had never written a line of that, nor of that cold, bright Christmas day with the mountains showing across the plain that Barker had flown across the lines to bomb the Austrian officers' leave train, machine-gunning them as they scattered and ran. He remembered Barker afterwards coming into the mess and starting to tell about it. And how quiet it got and then somebody saying, ''You bloody murderous bastard.''

Those were the same Austrians they killed then that he skied with later. No not the same. Hans, that he skied with all that year, had been in the Kaiser Jagers and when they went hunting hares together up the little valley above the saw-mill they had talked of the fighting on Pasubio and of the attack on Perticara and Asalone and he had never written a word of that. Nor of Monte Corona, nor the Sette Communi, nor of Arsiero.

How many winters had he lived in the Vorarlberg and the Arlberg? It was four and then he remembered the man who had the fox to sell when they had walked into Bludenz, that time to buy presents, and the cherry-pit taste of good kirsch, the fast-slipping rush of running powder-snow on crust, singing ''Hi! Ho! said Rolly!' ' as you ran down the last stretch to the steep drop, taking it straight, then running the orchard in three turns and out across the ditch and onto the icy road behind the inn. Knocking your bindings loose, kicking the skis free and leaning them up against the wooden wall of the inn, the lamplight coming from the window, where inside, in the smoky, new-wine smelling warmth, they were playing the accordion.

"Where did we stay in Paris?" he asked the woman who was sitting by him in a canvas chair, now, in Africa.

"At the Crillon. You know that."

"Why do I know that?"

"That's where we always stayed."

"No. Not always."

"There and at the Pavillion Henri-Quatre in St. Germain. You said you loved it there."

"Love is a dunghill," said Harry. "And I'm the cock that gets on it to crow."

"If you have to go away," she said, "is it absolutely necessary to kill off everything you leave behind? I mean do you have to take away everything? Do you have to kill your horse, and your wife and burn your saddle and your armour?"

"Yes," he said. "Your damned money was my armour. My Sword and my Armour."

"Don't."

"All right. I'll stop that. I don't want to hurt you.'

"It's a little bit late now."

"All right then. I'll go on hurting you. It's more amusing. The only thing I ever really liked to do with you I can't do now."

"No, that's not true. You liked to do many things and everything you wanted to do I did."

"Oh, for Christ sake stop bragging, will you?"

He looked at her and saw her crying.

"Listen," he said. "Do you think that it is fun to do this? I don't know why I'm doing it. It's trying to kill to keep yourself alive, I imagine. I was all right when we started talking. I didn't mean to start this, and now I'm crazy as a coot and being as cruel to you as I can be. Don't pay any attention, darling, to what I say. I love you, really. You know I love you. I've never loved any one else the way I love you."

***



درس پنجم: برفهای کلیمانجارو
ارنست میلر همینگوی

مرد گفت: "خوبی اش این است که دردی ندارد. از همین میشود فهمید چه وقت شروع میشود."
- واقعاً؟
- بله، واقعاً. البته از بوی بدش معذرت میخواهم. حتماً ناراحتت میکند.
- نه، اصلاً ناراحت نباش!
مرد گفت: " نگاهشان کن. معلوم نیست ریخت من آنها را به اینجا کشانده یا این بوی بد؟ "
تختخواب سفری که مرد رویش دراز کشیده بود، زیر سایه ی پهن یک درخت گل ابریشم قرار داشت. وقتی به آن سوی سایه در دشت روشن نگاه کرد، سه تا از آن پرندگان بزرگ را دید که به طرز کریهی نشسته بودند. چند تای دیگرشان هم در آسمان گشت میزدند و هنگام عبور، سایه های متحركشان روی زمین می افتاد.
مرد گفت: "از همان روزی که کامیون خراب شد آمده اند اینجا؛ ولی امروز اولین روزی است که چندتایشان روی زمین نشستند. اوایل به طرز گشت زدنشان دقیق میشدم شاید روزی آن را برای نوشتن داستانی به کار ببرم. ولی حالا این مساله چقدر مضحک است.
- دست از این حرفها بردار.
- منظوری ندارم. حرف زدن راحتم میکند. ولی دوست ندارم نارحتت کنم.
- میدانی که حرف زدنت ناراحتم نمیکند. ولی از اینکه کاری از دستم برنمی آید، خیلی عصبی شده ام. فکر میکنم باید با همین وضع مدارا کنیم تا وقتی که هواپیما برسد.
- شاید هم تا وقتی که هواپیما نرسد.
- تو را به خدا بگو چه کاری از دستم بر می آید. حتماً کاری هست که از دستم ساخته باشد.
- میتوانی پایم را قطع کنی، شاید جلوی پیشرفت مرض را بگیرد، گرچه شک دارم. یا میتوانی با یک تیر خلاصم کنی. حالا دیگر تیرانداز ماهری هستی.
خودم تیراندازی یادت دادم، مگر نه؟
- بس کن. این حرفها را نزن. میخواهی چیزی برایت بخوانم؟
- مثلاً چه چیزی؟
- فرق نمیکند. مثلاً یکی از کتابهای توی چمدان را که نخوانده ایم.
- من که حوصله اش را ندارم. حرف زدن راحتترین کار است. حرفمان میشود و وقت سریعتر میگذرد.
- من که جر وّ بحث را دوست ندارم. اصلاً دلم نمیخواهد حرفمان شود. بیا هر قدر هم که از دست همدیگر عصبانی شدیم، با هم جر وّ بحث نکنیم. شاید امروز با یک کامیون دیگر به سراغمان بیایند. شاید هم از هواپیما خبری بشود.
مرد گفت: "من که دوست ندارم از جایم تکان بخورم. حالا دیگر تکان خوردن فایده ای ندارد، به جز اینکه زحمت تو را کمتر کند."
- بچه ننه!
- نمیتوانی بگذاری آدم راحت سرش را زمین بگذارد و به او بد و بیراه نگویی؟ بد و بیراه گفتنِ به من چه فایدهای دارد؟
- آخر قرار نیست بمیری.
- چرند نگو. همین الانش هم دارم میمیرم. میگویی نه از آن حرامزاده ها بپرس.
به جایی که پرندگان بزرگ کثیف نشسته و سرهای لخت خود را در پرهای پف کرده شان فرو برده بودند، نگاه کرد. پرنده چهارمی بر زمین نشست، مثل اردكها دوید و بعد پاورچین به طرف پرنده های دیگر رفت.
- این پرنده ها دور و برِ هر چادری پیدا میشوند. منتها کسی به آنها توجه نمیکند. اگر از زندگی مایوس نشوی، نمی میری.
- این را دیگر کجا خوانده ای؟ عجب احمقی هستی.
- منظورت من که نبودم؟
- محض رضای خدا ولم کن. خودم را گفتم.
سپس دراز کشید وچند لحظه ساکت ماند و به آن سوی بخاری که از فرط گرما از دشت بلند میشد، به کنار بوته ها چشم دوخت. چند آهوی کوچک آنجا بود که از دور در زمینه زرد صحرا، مثل نقطه های سفید به نظر میرسیدند و دورتر از آنها یک گله گورخر میچرید که در زمینه سبز بوته ها به شکل لکهای سفید بود. چادرشان در جای بسیار خوش آب و هوایی زیر سایه درختان تنومند و در پای تپه ای بود که آب زیادی هم داشت. قدری آنطرفتر چاه آب خشک شدهای بود که هر روز صبح کفترهای چاهی از آن به آسمان می پریدند.
زن که روی یک صندلی برزنتی کنار تخت او نشسته بود، پرسید: "نمیخواهی چیزی برایت بخوانم؟" و سپس گفت:
- شاید کامیون سر برسد.
- لعنت به این کامیون. دیگر برایم مهم نیست.
- ولی برای من مهم است.
- خیلی چیزها برای تو مهم است که برای من اصلاً مهم نیست.
- البته نه اینقدرها هم که میگویی، هری. مرد با خودش فکر کرد حالا دیگر کار از کار گذشته است. حالا دیگر فرصتی نمانده بود که خودش آن را تمام کند. پس کلَکشَ باید اینطور کنده میشد، با جرّ
و بحث بر سر یک گیلاس مشروب. از وقتی که پای راستش قانقاریا گرفته بود دیگر دردی حس نمیکرد، و همین ترس و وحشتش را از بین برده بود، و حالا فقط احساس خستگی مفرط میکرد و از این بابت عصبانی بود که این آخرِ کارست. درباره ی چیزی که داشت سراغش می آمد چندان کنجکاو نبود. سالهایِ سال دغدغه ذهنی اش همین بود؛ ولی حالا دیگر برایش مفهومی نداشت. چقدر عجیب بود که خستگی کار را برای آدم اینقدر ساده میکند.
حالا دیگر یقین داشت که هرگز نمیتواند آنچه را که در ذهن دارد، بنویسد، یعنی همه آن چیزهایی را که با خود عهد کرده بود تا زمانی که به قدر کافی نداند و نتواند خوب بنویسد، روی کاغذ نیاورد. ولی خبُ، حداقل حالا دیگر مجبور نبود به خاطرصرفِ نوشتن، بد بنویسد. شاید اصلاً قدرت نوشتن آنها را نداشت، و به همین دلیل بود که دایماً آن را به بعد موکول میکرد و شروعِ کار را به تاخیر می انداخت. خبُ، حالا دیگر عمرش به دانستن این چیزها کفاف نمیداد.
زن گفت: "کاش اصلاً اینجا نیامده بودیم." در حالی که لبش را میگزید به مرد نگاه کرد. "اگر در پاریس مانده بودیم این بلا سرت نمیآمد. خودت همیشه میگفتی عاشق پاریس هستی. میتوانستیم در پاریس بمانیم و یا جای دیگری برویم. حاضر بودم هر جایی بخواهی بیایم. خودم گفته بودم که هر جا بخواهی میآیم. اگر خیال شکار داشتی، میتوانستیم به مجارستان برویم و خوش باشیم."
مرد گفت: "البته با پول لعنتی تو!"
زن گفت: "خیلی بی انصافی! همیشه همانقدر که پول من بوده، پول تو هم بوده. به خاطر تو دست از همه چیز و همه کس کشیدم، هر کجا خواستی همرات آمدم، هر کاری خواستی، کردم. ولی ای کاش اینجا نیامده بودیم."
- خودت گفتی از اینجا خوشت میآید.
- تا وقتی حالت خوب بود، بله. ولی حالا از اینجا متنفرم. اصلاً نمی فهم چرا باید این بلا سر پای تو بیاید. مگر چه گناهی کرده ایم که گرفتار این مصیبت شدیم؟
- فکر میکنم گناه من این بود که همان موقع که پایم خراش برداشت، یادم رفت تنتورید روی آن بگذارم. بعد هم به زخمم نرسیدم چون زخمهای من اصلاً چرك نمیکند. بعد هم که زخمم چرك کرد، و داروهای ضدعفونی دیگر ته کشید، دست به دامن آن آب اکسیژنه ضعیف شدم که رگهای پایم را فلج کرد و قانقاریا گرفتم.
به زن نگاه کرد و گفت: "دیگر چه گناهی کردیم؟"
- منظورم این نبود.
- اگر از اول بجای این سیاه سوخته ی کنیایی، یک راننده خوب اجیر کرده بودیم، حتماً روغن موتور را نگاه میکرد و نمی گذاشت کامیون یاتاقان بزند.
- منظورم این هم نبود.
- اگر قوم و خویشت را توی اولد وِستبری، ساراتوگا و پامپیچِ لعنتی ول نمیکردی و نمی افتادی دنبال من...
- چرا نکنم، عاشقت بودم. چرا اینقدر بی انصافی میکنی. الانش هم دوستت دارم. همیشه دوستت دارم. مگر تو من را دوست نداری؟
- نه. فکر نمیکنم. هیچوقت دوستت نداشتم.
- هری، اصلاً می فهمی چه میگویی؟ عقل از سرِت پریده.
- عقلی نداشتم که بپرد.
زن گفت: "آن مشروب را نخور. عزیزم، محض رضای خدا نخور. باید هر کاری که از دستمان بر میآید، بکنیم.
- خودت بکن. من حالش را ندارم.
حالا در خیالش ایستگاه راه آهنی را در قرهقاچ میدید، که آنجا با کوله اش ایستاده بود و نورافکن جلوی قطار سیمپلون-اورینت که دل تاریکی را میشکافت، آن موقع داشت پس از عقب نشینی نیروها، تراس را ترك میکرد. این یکی از همان خاطراتی بود که خیال داشت بنویسد، همینطور جریان آن روز صبح را که موقع خوردن صبحانه از پنجره بیرون را نگاه کرده و برفهای روی کوه های بلغارستان را دیده بود، و اینکه منشی نانسن از پیرمرد پرسیده بود که آیا سفیدیِ روی کوه ها برف است، و پیرمرد هم نگاهی کرده بود و گفته بود نه برف نیست، هنوز خیلی زود است برف بیاید، و منشی هم به سایر زن ها گفته بود، دیدید برف نیست و همه به هم گفتند بله برف نیست، ما اشتباه کرده بودیم. ولی واقعاً برف بود، و او خودش وقتی که ماموریت داشت ساکنین آنجا را جابجا کند، همه آنها را به درون همان کوههای پر برف فرستاده بود، و آن سال زمستان همین برف بود که مردم روی آن آنقدر دربدر شدند تا مردند. همین برف بود که تمام هفته کریسمس در گاورتال باریده بود. آن سال آنها در خانه هیزمشکن دهکده میگذراندند که بخاری چینی بزرگ چهارگوشش نیمی از اتاق را گرفته بود، و شبها روی تشکهای پر از برگ راش میخوابیدند، و همانجا بود که آن سرباز فراری را دیدند که پاهایش از فرط سرما روی برف ترك خورده بود و خون می آمد، که به آنها گفت ژاندارمها دنبالش هستند، و آنها به او جوراب پشمی دادند و آنقدر سرِ ژاندارمها را با حرف گرم کردند که برف رد پای سرباز را محو کرد.
 
در شرونتس، در روز کریسمس انعکاس نور خورشید از روی برفها چنان درخشان بود که اگر کسی میخواست از داخل میکده به مردمی که برای رفتن به خانه هایشان از کلیسا بیرون می آمدند نگاه کند، چشمش خیره میشد. همانجا بود که آن روز از راه کثیفی که رنگ زرد ادرار به خودگرفته بود و با رفت و آمد سورتمه های کوهستانی صاف شده بود، در کنار رودخانه با اسکی های سنگینی که روی دوششان گذاشته بودند از تپه های پر شیب و پر از کاج بالا کشیده بودند، و آن وقت، روی برف سبک که مثل خاك قند نرم و سفید بود، از بالای مادلنرهاوس تا پایین یخچال را یکسره سر خورده و تند و بیصدا مثل پرنده ها پایین آمده بودند.
اما هیچ وقت در این باره حتی یک سطر هم ننوشته بود. درباره ی آن روز سرد آفتابی کریسمس و کوههایی که در آن سوی دشت نمایان بود نیز چیزی ننوشته بود. جانسن با هواپیمای جنگی اش برای حمله به قطار حامل افسران اتریشی که به مرخصی میرفتند به آن سو رفته بود و آنها را که با دستپاچگی فرار میکردند، به مسلسل بسته بود.
 
یادش آمد جانسن وقتی برگشت، به اتاق غذاخوری افسران آمد و ماجرا را نقل کرد. مدتی همه خاموش مانده بودند، بعد یک نفر گفته بود: "ای حرامزاده ی آدمکش!"
آنها، یعنی اتریشی هایی که آن روز میکشتند، همان هایی بودند که بعدها با آنها اسکی بازی کرده بود. نه، البته درست همانها نبودند. هانس که تمام آن سال را با او اسکی کرده بود، در زمان جنگ از نفرات کایزریاگرز بود، وقتیکه با هم در درهی کوچک بالای کارخانه چوببری برای شکار خرگوش رفته بودند، از جنگ پازوبیو و از عملیات پرتیکا و آزالونه صحبت کرده بودند، ولی او حتی یک کلمه هم در این باره ننوشته بود. درباره ی مونته کورنو و زیته کمون و آرسیهدو هم هیچ چیز ننوشته بود.
 
چند زمستان را در فورآلبرگ و آرلبرگ گذرانده بودند؟ چهار زمستان بود که آنجا بودند، یاد آن مردی افتاد که روباهی را برای فروش آورده بود. آن روز آنها پیاده به بلودنتس رفته بودند تا برای کریسمس عیدی بخرند، بعد یاد مزة خوب گیلاسِ کی رشی افتاد و بعد سر خوردن تندشان در برفهای پودری شکل روی زمین یخ بسته کوهستان و "های و هوی" کردنشان موقع سرازیر شدن از سراشیبی آخر، پایین آمدن از شیب تند، و گذشتن از قلمستان با سه ویراژ و پریدن به روی جاده یخ زده پشت میهمانخانه، و باز کردن بندهای اسکی هایشان با عجله و بیرون آوردن آنها با یک تکان پا و تکیه دادن آنها به دیوار چوبی میهمانخانه، نور چراغ از پنجرة میهمانخانه بیرون می تابید، و آنجا در داخل آکاردئون میزدند.
 
از زن که حالا در کنارش روی صندلی برزنتی، اینجا در خاك آفریقا، نشسته بود، پرسید:
-پاریس که بودیم، کجا اقامت داشتیم؟
- در کریون. خودت که بهتر میدانی.
- چرا باید بدانم؟
- چون همیشه آنجا می ماندیم.
- نه. همیشه آنجا نمی ماندیم.
- هم آنجا می ماندیم، و هم در پاویون هانری کاتر در سن ژرمن. خودت میگفتی آنجا را دوست داری.
- دوست داشتن مثل یک تلِ تاپاله میماند. من هم همان خروسی هستم که بالایش می رود تا قوقولی قوقو کند.
- اگر قرار است بمیری، واجب است هر چه پشت سرت می گذاری خراب کنی؟ منظورم این است که مجبوری همه چیز را خراب کنی؟ اسب و زنت را بکشُی و زین و زرهت را بسوزانی؟
- بله، این پول لعنتی تو زره من بود. زره و اسب من.
- بس کن دیگر!
- باشد، دیگر حرف نمیزنم. نمیخواهم اذیتت کنم.
- یک خورده دیر به فکر افتادی.
- خبُ، پسباز هم اذیتت میکنم. اصلاً خودم هم از این کار بیشتر خوشم می آید.
- دروغگو. تو خیلی کارها را دوست داشتی، و من هم هر کاری را که میخواستی ، میکردم.
- محض رضای خدا اینقدر حرف مفت نزن. [پولت را به رخ من نکش]
نگاهی به زن انداخت و دید که دارد گریه میکند. گفت:
- گوش کن. فکر میکنی از این کار خوشم می آید؟ خودم هم نمیدانم چرا این کار را میکنم. مثل اینست که برای زنده ماندن، دیگران را بکشی. وقتی که شروع کردیم به صحبت، حالم خوب بود. اصلاً قصد نداشتم حرف را به اینجا بکشانم. ولی حالا مثل یک آدم خرفت دارم با تو بدرفتاری میکنم. به حرفهایی که میزنم اعتنا نکن عزیزم. دوستت دارم، واقعاً. خودت میدانی که دوستت دارم. هیچ وقت هیچ کسی را مثل تو دوست نداشته ام.

وبلاگ در راه ترجمه





نوع مطلب : ترجمه متون ادبی، 
برچسب ها : ترجمه درس 5 ترجمه متون ادبی، ترجمه درس پنجم ترجمه متون ادبی، دانلود راهنمای ترجمه متون ادبی رشته مترجمی زبان انگلیسی، ترجمه متون ادبی مترجمی ترجمه دروس ترجمه نشده کتاب، ترجمه قسمت های ترجمه نشده ترجمه متون ادبی مترجمی، ترجمه متون ادبی،
لینک های مرتبط :





موضوعات
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
 
 
بالای صفحه